HOOFDSTUK 5

Ik was weer thuis. Voorlopig geen 'ja en amen' meer tegen iemand anders dan mezelf! Ik liep naar de kast en pakte de grootste mok die ik kon vinden van de hoge plank. Net voordat ik er kokend water in wilde gieten keek ik gelukkig, want onderin zat...Een torretje dat blijkbaar besloten had om in mijn kop te gaan wonen. Ik zette het buiten op een tak en keek hoe t weg wandelde.
"Kijk, dit is waarom ik van je hou. Altijd goed voor alles wat groeit en bloeit". Ik draaide me om en daar stond hij: vadertje natuur himself! Een bijzondere verschijning...Want hij had...
Geen enkel normaal kledingstuk aan! Alles was puur natuur aan hem... En vegetarisch. Dus een broek van in elkaar gevlochten klimop, een jas van hele grote vijgebladeren, schoenen van boomschors... Zijn prachtige witte haar werd bijeen gehouden door een tiental lieveheersbeestjes die elkaars pootjes vasthielden. Een fraaie gestalte! "Meis" sprak hij, "ik waardeer je liefde voor de natuur en ik ben ook erg blij met je praktische instelling. Ik vraag me af of je me zou kunnen helpen bij een probleempje dat ik sinds enige tijd heb met dit bos, waarbij ik zo'n doener als jij goed zou kunnen gebruiken in mijn team... Het zit namelijk zo, er is veel meer uit dit bos te halen. Als we er nou eens samen de schouders onder zetten. Zwammen plukken met een gids, wat leuke zitjes hier en daar, een kookworkshop zwamragout en soep uit bos bereiden. Hij werd helemaal enthousiast en deed me opeens ...het zit namelijk zo, zei Vader Natuur, er is veel meer uit dit bos te halen. Als we er nou eens samen de schouders onder zetten. Zwammen plukken met een gids, wat leuke zitjes hier en daar, een kookworkshop zwamragout en soep uit bos bereiden. Hij werd helemaal enthousiast en deed me opeens sterk denken aan de abt, al had hij ook wel wat weg van johannes van dam. Maar ho ff, vadertje, leuke ideetjes allemaal, maar dan is t dus wel gedaan met mijn rust hier in t bos. En, wie gaat die workshop geven en waar? Ik raad maar zo: ik en mijn keuken? Twee keer goed! Juichte Natuur, Ik heet trouwens Niek. Niek Natuur. Vind je t niet enig? Nou Niek, niet zo. Het lijkt me nogal drukjes, temperde ik zijn blijheid. Maar om hem toch niet helemaal teleur te stellen, opperde ik... Misschien kunnen we nog wat andere mensjes inschakelen, ik ken hier in de buurt wel wat aardige, servicegerichte types die er misschien zin in hebben. Als jij nou eens een naam bedenkt voor dit project, maak ik er een stukje over en dat mailen we dan naar die mensen, en we beleggen een vergadering, en dan doen we een haalbaarheidsstudie, en dan kijken we verder. Wat denk je er zelf van Niek? Niek hield zich groot maar ik zag aan zijn afzakkende schouders dat hij... ...wel een beetje teleurgesteld was in deze bosbewoner wier wensen toch een beetje anders waren dan de zijne. Kom op Niek, zei ik, terwijl ik hem een dampende kop brandnetelsoep voorschotelde, ik snap je teleurstelling, maar ik geloof dat je geen idee hebt wat een gezeur en drukte dat allemaal zou geven. Al dat volk over de vloer, kinderen die de hele tijd op hoge toon aaaa, ooooo en ieieieie krijsen en gillen, zwammen uit de grond rukken, bomen beschadigen, nee, het is juist heel goed dat dit bos geen zitjes, pannenkoekhuizen en workshops heeft. Alleen maar bos. En ons. Niek keek een tijdje diep voor zich uit, zuchtte eens, nam een lepeltje soep, nog een, neuriede eerst do re mi,  at de soep op, schraapte de keel en begon toen te zingen. Zo mooi als ik nog nooit had gehoord. Zonder woorden die ik kende, maar toch wist ik dat het ging over veelkleurige boomtoppen in de zon, beekjes en stroompjes waarin visjes spartelden, diep donkere holen waarin diertjes schuilen die niemand ooit ziet en duistere geheimen van het woud. Hij zong en zong en ik was diep ontroerd. En toen hij klaar was zei hij: zo dat was dat. Nog een kopje koffie zou lekker zijn. Ik ben blij dat je me van mn idee hebt afgebracht. En ik stotterde, nog steeds van slag van zijn gezang:
M-m-misschien wil je lekker blijven eten vanavond Niek? Ik ken wel wat in elkaar flanze van wat lekkere dingetjes die ik nog heb staan... Ik zou het echt ontzettend geweldig vinden om je nog een keer te horen zingen, wat heb je nog meer op je repertoire? Maar Niek schudde zijn hoofd. "Nee", zei hij, "Dat zingen, weet je, dat doe ik er maar bij... Veel meer dan dit is het niet, en het verveelt me snel. Ik wil voor mijn omgeving zorgen, de plantjes en de diertjes, allemaal, zelfs de mensjes, en de lucht... Ik wil actie en avontuur! En nog wel een kop brandnetelsoep."Ik schraapte het laatste beetje soep uit de pan, het wijsje van Niek neuriend, want dat kreeg ik niet meer uit m'n hoofd, en opeens wist ik het! Ik ga er een tekst op maken en het wordt een geheide tophit! Eens even denken wie ik daarover zou kunnen bellen...Ah! Vincent van Engelen, daar ben ik mee op linkedin en die heeft nog wat goed te maken bij me! .... Vincent antwoordde direct op mijn vraag. "Great idea babe, ik ronsel even wat producers en een synthesizer bloke en dan draaien we een fijne hit in elkaar  in no time! Kom vanavond anders even naar mijn flat in...Hilversum. Ja, over het spoor tegenwoordig, je moet de tering naar de nering zetten nietwaar, maar he babe, wat doet t er allemaal toe, wij gaan scoren! Ik heb overduidelijk op de radar dat er een enorme belangstelling is voor natuurhits, voor groene muziek, duurzame draaiers...Dus cool, we gaan er een toppertje van maken!
Een flatje in Hilversum over het spoor???  No way. Ehhh, Vincent, jammer, vanavond kan ik niet, mn agenda zit errrrg vol, je hoort nog. S ff kijken wie er verder nog in mn linkedin contacten zitten, uhhh Obama, Perez, Jon Favrau, angela merkel, allemaal prima contacten maar wat weten ze van muziek? Niks! Dan toch maar good old Vincent? Ik had misschien wat snel gereageerd. Een flat over t spoor kan ook heel leuk zijn. Ik liet weten dat gelukkig mijn date voor die avond had afgezegd zodat ik toch kon komen en ik wilde net de deur uitgaan toen.... ik plotseling een heel naar voorgevoel kreeg...het drong opeens tot me door dat ik zojuist had afgesproken een nummertje met Vincent van Engelen te maken... In een flat over het spoor, OMG! Ik kreeg bij de gedachte alleen al een neurose! Of stelde ik me aan en was het niet meer dan een leuke avond met muziek zang en dans voor u toen en thans? Mijn hele radioverleden kwam in een flits aan me voorbij en ik besloot het erop te wagen! 30 jaar geleden was het ook al een woes dus dat zou nu niet veel veranderd zijn. Ik pakte mijn paraplu, sloeg mijn sjaal twee keer om mijn nek en trok de deur achter me dicht. Mijn autootje...Mijn autootje stond voor de deur, ik stapte in en draaide de contactsletel om. Er gebeurde niks. Prut, zei mijn auto dn dat was het dan. Normaal gesproken zou ik in alle staten zijn geweest, maar ik was opvallend rustig toen ik de wegenwacht belde. Ja? Gaat wel een tot twee uur duren?Nou, dan wacht ik toch even, ik had niks bijzonders waar ik naartoe moest hoor... Ik appte VvanE dat het niet zo mocht zijn en wachtte luid zingend op de wegenwacht die na een half uurtje al aanbelde. Tot mijn verbazing was het een vrouw, Wilma van de Wegenwacht. Goh zeg, ik wist niet dat er ook Vrouwen bij de ww werkten. Niet veel zei Wilma. Ik wilde eigenlijk naar het conservatorium, maar daar was ik niet goed genoeg voor. En ik wilde toch iets met mijn handen doen. Terwijl wilma mijn auto aan t infuus legde liep ik neuriend naar binnen om koffie voor haar te halen. Toen ik terugkwam zei ze... "Zo hee!" Die auto van jou heeft meer onderhoud nodig dan mijn exen bij elkaar!. Waar heb je die in 's hemelsnaam voor gebruikt?" Waar heb je die in 's hemelsnaam voor gebruikt? Ik vroeg me af wat ze bedoelde, was het de lichte schade aan de zijkant van die keer dat ik de grote boom van Paulus een klein pietsje geraakt had? Of de achterbumper die rechts met een ijzerdraadje vastzat nadat ik een beetje te dicht langs een hekje was gereden? Of was het iets in de motor... Daar was ik altijd heel voorzichtig mee geweest, ik had de motorkap echt, heus ik zweer het, nog nooit open gedaan zelfs... "Neejj" zei Wilma, "ik heb het over je achterbak. Meer je achterbakkes zeg, wat ik daar allemaal vind! Ik was op zoek naar je gereedschap maar ik vond een setje pruiken, een poezenmandje, een leuke Big Rose tas en die zitten allemaal helemaal vol met weer andere spullen! En op de bodem ligt een kilootje of 4 houtschilfers.  Ik wil me nergens mee bemoeien, maar, waar heb je die nou voor nodig? ...Ach, zei ik, daar moet je verder niks achter zoeken, ik heb geen rare neurosen of zo, t zijn ook allemaal spullen van nul waarde, behalve dan de big rose tas, maar die heb ik dan ook van de kunstenares zelf gekregen. Nee, t punt is dat ik niet zo goed kan weggooien en ook niet zo geweldig ben in opruimen. Ik heb daar in Groenland nog diepe filosofische gesprekken over gevoerd met oma, over de kunst van het bewaren en ze begreep helemaal wat ik bedoelde. Maar jij vindt het dus een beetje raar? Nou, zei Wilma, raar, dat wil ik niet zeggen. Maar als die troep in je motor terecht komt Dan is t gebeurd. En dit oude beestje wordt er wel topzwaar van. Dus ik zou m toch eens een beetje uitmesten, t is maar een gratis adviesje. Maar zeg, iets heel anders, wat was dat voor een prachtig deuntje wat je net neuriede? Ken ik dat ergens van? Leuk dat je t vraagt wilma, zei ik.Ik zou er eigenlijk meer mee willen, maar ik zoek een muzikaal tiep die me daarmee kan helpen...Dus, zei ik voor de gein, als jij musici in de familie hebt, geef ze vooral mijn nummer. Leuk dat je dat zegt, zei wilma bloedserieus, want...ik ken wel iemand in de muziek. Zelf ben ik ooit afgewezen op het conservatorium, dus het zou een beetje een holle belofte zijn als ik je nou ging helpen, maar mijn vriendje van toen is daar wel aangenomen... Wat bedoel je als je zegt 'ik wil er meer mee'? Iemand die het professioneel kan zingen? Een goeie tekst op de muziek? Productie? Een single? Henk-Jan kan het allemaal! Ik kan het hem zo vragen want toevallig ben ik hem pas opeens weer tegen het lijf gelopen -kan jij die vuilniszak even openhouden dan kieper ik daar in een keer al die snippers in, ja goed zo, dank je-  en we hebben vanavond een afspraak om lekker bij te babbelen! Als jij me een beetje laat weten wat je ermee wilt kan ik er een balletje over opgooien, ik doe het echt graag, voor een goede klant maar vooral ook omdat het zo'n prach-tig raadselachtig melodietje is! Ik wil het nu ook al de hele tijd zelf zingen...En terwijl Wilma prachtig en ontroerend begon te neurien bedacht ik......bedacht ik: oh oh, wat is dit mooi en ontroerend. Ik wil helemaal niet dat de vincenten en de henkjannen van deze wereld met hun vette grijpgrage klauwen aan mijn prachtig vadertjenatuurnummer komen. Pleurt op, ja, maar dat zei ik natuurlijk niet. Ik zei, ho wilma, t gaat me allemaal iets te snel Ik wil dit nummer verder brengen, maar niet commercieel. Ik wil dat steeds meer mensen het gaan neurien, het heeft geen woorden nodig, geen, synthesizers, geen achtergrondkoortje, geen toots thielemans, geen mondorgel, geen base. Dit is het lied van Natuur himself. Zing het, neurie het verspreid het. Zeg, is mn auto al klaar? Wilma wegenwacht keek opeens een beetje zuur, maar ja, de auto pruttelde weer gezellig. Nou ja, zei wilma toen ze de motorkap dichtdeed, zoals je wilt. Geen hit, wel troep in je achterbak. Ik bemoei me er verder niet mee. Ik moest je nog wel een briefje geven Van mijn vorige klant, die zei dat jouw auto altijd stuk was en dat ik je dus zeker ging ontmoeten. Wilma reed weg en ik bleef achter met in mijn handen een verfrommeld papiertje. Ik vouwde het open en las...."Hee buufie, long time no see!" begon het, 'ik had het gevoel dat je binnenkort de wilma de wegenwachtbabe wel zou ontmoeten dus ik ben zo vrij geweest haar een briefje mee te geven voor je... Herinner je nog dat ik de suiker altijd zo snel opgebruikte? Nou het is weer zover! Dus ik vroeg me af of je zin had om hier een bakje koffie of thee te komen drinken! En misschien wil je dan ook nog wel een kopje suiker meenemen... Lijkt me heel gezellig!" En dat was ondertekend door mijn buurman Neil, een aardige, beetje onhandige vent, type houthakker. Groot en breed en een enorme dierenvriend, meteen nogal zwijgzame natuur. Ik wist niks van hem, maar hij was okee, dat voelde je aan alles. Een goeie lobbes. Waar was de suiker... Mmm... Zachtjes neuriend -wat was het toch een heerlijk wijsje- zocht ik in de kelderkast naar dat pak suiker dat ik wist dat ik nog ergens had...  Lekker hoor, een bakkie sterke koffie daar had ik wel trek in! Niet in de kelderkast dus... De hoogste keukenkast? Ik sleepte de stoel naar de keukenkast en klom erop. Daar zag ik het pak suiker inderdaad staan maar veels te ver naar achteren, ik kon er niet bij! Ik keek om me heen of ik iets had waarmee ik het naar me toe zou kunnen schuiven! Ik draaide me met een ruk om - en verloor prompt mijn evenwicht! Met een doffe klap viel ik van de stoel en ik hoorde een akelig gekraak......want ik was bovenop een fragiel houten tafeltje terecht gekomen, de bjokll die ik een paar jaar geleden bij Ikea had meegenomen toen ik met een bankstel voor mijn boshuis in een lange rij stond. T koste niks, de Bjokll, maar dan heb je ook niks, dat bleek maar weer. De Bjokkl was totaal versplinterd en de resten prikten in mijn rug. Auw! Nee, wacht ff, dat was mijn spaarvarken dat er bovenop stond, mijn spaarvarken met buitenlandse muntjes, dollars, ponden, yens, noem maar op. Wat een zooi. En t deed nog pijn ook. Nadat ik even heerlijk had gesnikt van diep zelfmedelijden veegde ik alle troep bij elkaar, maar opeens zag ik in die hoop iets glinsteren. Ik bukte me en ik zag....Een klein sleuteltje tussen de munten liggen. Er was een glimmend stickertje opgeplakt en toen ik het opraapte kwam het me wel vaag bekend voor, maar ik kon het niet zo 1-2-3 thuisbrengen. Ik stopte het gedachtenloos in m'n kontzak en viste de berg muntjes uit de scherven en andere breuk. Ik had een pleister nodig. Behalve een gekneusde rib (zo te voelen) had ik ook een snee in m'n arm. Naast de verbandtrommel stond een doos met suikerklontjes. Okee! Dat moest een teken zijn dat ik even bij Neil langs zou gaan... Ik had ook wel even behoefte aan een vriendelijk woord, en een sterk verhaal over de plannetjes -die Neil smeedde om de dieren te beschermen tegen het oprukkende geweld van de stad. Nadat ik de rommel in de vuilnisbak had gegooid pakte ik mijn klontjes en ging voor de tweede keer de deur uit, maar deze keer luid neuriend! Ik had zo'n zin om... ...te zingen en te dansen en een act te doen, of misschien wel twee acts en op mn kop te gaan staan en een radslag oversl ag te proberen en... En eigenlijk was dat wel raar omdat ik een gekneusde rib had en een snee in mijn arm. Ik had het toch duidelijk gevoeld daar in mn keuken. Ik moest me maar een beetje inhouden Ik liep in een wat rustiger tempo over het grassige bospad, de gele blaadjes aan de berkenbomen filterden het laatste zachte licht van deze mooie herfstdag, er schoot een konijntje tussen de bomen weg en in de takken ritselden vogeltjes die de vluchtroute naar het zuiden met elkaar doornamen. Ik slaakte een diepe zucht van geluk en begon alweer te zingen en te huppelen. Het kon niet, zuchten, hupsen, zingen met een gekneusde rib maar t voelde goed dus ik zou me wel vergist hebben. In de verte zag ik het smaakvol paars en oranje geverfde huisje van Neil met de vlagele luiken al opdoemen. Enthousiast bonsde ik op de deur en riep: Nieieiel, je buurvrouw is er! Met een zere rib waar ze niks van voelt, een liedje dat ze niet kent en een sleuteltje zonder slotje. Maar ik heb wel suiker! Ik hoorde iemand aan komen sloffen, de deur ging open...en daar stond een hartelijke lach met grote wijduiteenstaande tanden, met daarachter als je goed keek een man met open armen die riep "Ik hou van je!" Ik zou er bijna van gaan blozen, maar het was Neil en hij riep erachteraan "je hebt suiker meegenomen!" Ik stapte lachend over de drempel en gaf hem snel de klontjes voordat ik besprongen werd door Neil's lieve dieren, honden, vogels, een eekhoorn, een paar konijnen, en zo te zien een nieuwe aanwinst, een jong wild zwijntje. Allemaal op de een of andere manier gered uit het bos, allemaal tam en zeer uitbundig. Ik was blij dat ik geen nette kleren aanhad en dat ik weinig last had van mijn gekneusde rib want binnen een paar seconden was ik overdekt met vrolijk erop los likkende dieren. Nadat ik ze vriendelijk doch beslist had afgeschud, schoof ik bij Neil aan de grote keukentafel en vroeg:..Of hij t raar vond dat ik hem net niet kuste bij binnenkomst, maar dat ik zo van mn stuk was gebracht door al die dieren die me besprongen. Schattig, daar niet van, maar overweldigend. Neil lachte zn gele tanden nog maar eens bloot en zei: alles mag hier niets moet. Heb je nog meer vragen? Neil weet npiet alles maar wel veel. Ja, heel veel vragen Neil, eindeloos veel vragen. Maar voor nu wil ik t beperken tot drie. Waarom heb ik geen last van mn gekneusde rib en de diepe snee in mijn arm? Dat is de eerste vraag. Neil bekeek me eens goed, keek me diep in mn ogen en toen in mn keel, betastte de binnenkant van mn hand, klopte op mn rug en mompelde, wonderlijk, wonderlijk, ultrasnelle zelfgenezing. Je tapt zeker? Altijd zei ik, maar nu even niet. Ik had zo'n haast om hier te komen. En ik kan alleen maar aan dit ene liedje denken en kan niks anders meer. Ik begon te neurien en Neil neuriede al snel mee. Prachtig, zei hij. Bob Dillan, je krijgt er nooit genoeg van. Hij was pas weer in t land. Maar ik ben er niet naartoe gegaan, ik hou niet van mensenmassa's. Had je nog meer vragen? Ja, zei ik, over dit sleuteltje. T komt me bekend voor, maar ik kan het niet plaatsen. Ah, zei Neil, dat hoort bij...Een aktie van de buurtsuper een paar jaar geleden! Als je voor meer dan honderd euro boodschappen deed kreeg je een sleuteltje dat bij hun 100-jarig bestaan kon passen op een kluisje. Ik heb er ook een want ik heb toen een trekker met brandhout besteld zodat de open haard weer de hele winter kon fikken! Ik moet dat sleuteltje ook nog wel ergens hebben... Drink jij je koffie lekker op, ik ga even zoeken! Terwijl ik achterover leunde, met het zwijntje, dat intussen bij me was komen liggen, luid snurkend op schoot, verdween Neil in de ruimte achter zijn keuken. Er klonk een hoop gestommel en geschuif en tijdens het zoeken herinnerde Neil zich dat het zo'n vijf jaar geleden moest zijn, dat het dus nu zo'n beetje tijd was voor het openen van de kluisjes! en toen een luid "hééé", en daar was Neil weer, met in zijn hand.......een enorme bos foldertjes en in zijn andere hand nog meer papieren. Ja, zei hij, wen er maar aan, ik ben niet zo strak georganiseerd. Maar laten we eens even kijken, hier moet t wel bijzitten, dit is de handdoekenactie van Shell uit 1978, en dit... Oh, dat was mijn oudejaarslot van drie jaar terug. Wat hebben we hier? Oh, leuke millenniumactie van Bavaria met gouden doppen. Wat zocht ik ook alweer? Kijk, een foto van mijn eerste biggetjes.... Sleuteltjesactie van de buurtsuper Neil! Maar Neil staarde met een blij gezicht naar een vergeelde folder van de bakker op de hoek die blijkbaar mooie herinneringen aan beschuitbollen bij hem boven bracht, dus ik dook zelf maar in de papierchaos. En na veel gezoek en geblader vond ik de sleutelbrief van de buurtsuper. Er stond: uw sleuteltje wordt goud waard op 9 november 2013.... Neil, we moeten er onmiddellijk naartoe!! Oh wacht, er zijn nog kleine lettertjes onderaan. Ik pakte een vergrootglas en las: 'Dit spel is speciaal bedoeld voor mensen die de natuur een warm hart toedragen. Onze caissieres zullen speciale sleutels overhandigen aan deze speciale groep. Heeft u een glittersticker op uw sleutel? Dan heeft u 10 maal meer kans op een grote prijs! Koop onze energiezuinige onbespoten scharrel produkten!" ... Mijn hart begon te bonzen. Ik had een glittersticker!  In de envelop zat ook Neil's sleutel. Met glittersticker! We gingen groot winnen, ik voelde het aan alles. "Tsja" zei Neil "het slechte nieuws is dat ik echt de deur niet uitkan vandaag, maar het goede is dat ik een trekker heb die je mag lenen. Kan je kijken wat we gewonnen hebben en meteen wat voor me meenemen! Ik heb een paar dingen nodig die ze zeker hebben, maak je een lijstje?" En hij begon te dicteren: kurkuma tabletten (voor soepele gewrichten)  gedroogde qats om te pruimen en een flesje mangosteen voor de antioxidanten. En een zak zure wormen. Zou je dat willen doen? En als de prijs een vrouwending is mag jij 'em hebben" Ik was er helemaal voor. Ik legde het slapende zwijntje voorzichtig van m'n schoot, stak de prijs-sleuteltjes in mijn zak en startte de trekker. Hij deed't meteen en ik scheurde met een flinke vaart richting buurtsuper. Na een kilometer...was ik vergeten wat Neil voor pillen wilde. Na drie kilometer - wat tufte dat trekkertje lekker zeg - wist ik niet meer waarop hij wilde kauwen en na vijf herinnerde ik me nog alleen iets over wormen, maar waarvoor en wat en hoe? Ik had er geen flauw benul meer van. Ach, nam ik me voor, ik neem wel wat marsepein voor Neil mee en een tankje whiskey. En dan doe ik een geinige Jeroen-act erbij. Zeker weten dat Neil van pure blijdschap zn boodschappen helemaal vergeet. Ah, we zijn der. Ik parkeerde de trekker keurig naast een invalidewagentje, waarbij ik helaas een beetje de jaguar die erachter stond raakte, maar je zag t deukje bijna niet. En dat invalidekarretje bleek niet op de handrem te staan, dus toen ik t aantikte schoot t door, maar ja, daar kon Ik dus echt niks aan doen... Nee, als je bedacht hoe groot die trekker was, dan was t eigenlijk allemaal heel goed gegaan. Tot op dat moment. Maar wat ik toen nog niet wist was wat me bij de ingang van de supermarkt te wachten stond. Ik sloot de trekker af, pakte een karretje (om de prijzen in te doen) en liep ermee richting Suup. Daar aangekomen... schoven de glazen deuren wijd open, begonnen er allerlei bellen luid te rinkelen, een sirene te loeien en diverse kassa medewerkers te klappen, en klanten te gillen... Mijn eerste reactie was 'heb ik iets gepikt', maar al snel drong het tot me door dat er in deze pan een opgewonden sfeertje hing, en een vaag vermoeden werd zekerheid toen de manager met uitgestrekte armen op me af kwam lopen! "Mevrouw" zei hij, "van harte gefeliciteerd!!" "U bent de duizendste bezoeker van onze winkel in deze feestmaand!! Van harte proficiat!!" En terwijl hij me diverse klapzoenen gaf op beide wangen, flitsten de camera's en werd er door een menigte mensen luid geapplaudiseerd. "O -leuk!" Stamelde ik, en ik vroeg me af hoe ik zou kunnen vragen of er ook een prijs was zonder hebberig te lijken, maar de manager vervolgde: "... Zeg, wat enig dat wij u hier als onze speciale klant, ik mag wel zeggen als speciale gast mogen ontvangen. We hebben allerlei enige verrassingen voor u in petto. Om te beginnen, de manager maakte zich even lang en pakte een doos van een hoge plank die hij in mijn karretje vleide: een grootverpakking luiers. Hoe vindt u dat? U bent dan wel niet meer de jongste haha, maar een luiertje in huis is altijd handig, want een ongelukje zit in een klein hoekje. Eens even kijken, de vleeswarenafdeling. Hier hebben we vanochtend al een heerlijk proeverijtje voor u klaargezet, van plakjes leverworst met spekjes, berliner en heeeeerlijke bloedworst. Jummie! Oh, u bent vegetarisch. Ja, dat is jammer want we wilden u een salamiworst meegeven maar, nee? Jammer, jammer. Nou, op naar de volgende attractie: een workshopje vakkenvullen! Hoe cool is dat? Ik weet zeker dat u het fantastisch zult vinden. Een echte onceinalifetime-kans. En daarna mag u nog een kwartiertje achter de kassa, mits u een sleuteltje met een glittersticker hebt, die we vijf jaar geleden hebben meegegeven aan speciale klanten als u. De kassa kan namelijk alleen open met dat speciale sleuteltje. Ik werd opeens een beetje draaierig, dus ik mompelde iets van: sorry, iets vergeten in de auto. Ik wankelde naarbuiten en bedacht dat ik een jachtgeweer in de trekker had zien liggen wat best raar was voor iemand als Neil. Ik haalde t uit de tractor en wilde ermee teruggaan naar de suupmanager. We zouden nog wel eens zien of ik een mooie prijs zou krijgen! Maar iemand trok me op dat moment aan mn jas en zei...
"Hee mevrouw, heb je misschien een eurootje voor me? Ik heb geen cent te makken en erge trek. M'n baby is ook al in geen uren verschoond".  De vrouw met prachtige grote bruine ogen en in haar armen een slapende baby keek me smekend aan. Mijn razernij verdween vrij snel, om plaats te maken voor schaamte en schuldgevoel. En ik had alleen een creditcard. Dus ik kon haar niet eens een eurootje geven. Ik legde het geweer terug in de trekker en inspecteerde de bodem in de hoop daar misschien kleingeld te vinden, maar helaas. Wel een half opgegeten mars, dus die gaf ik haar, zodat ze in elk geval iets had. Ze propte hem gulzig in haar mond en slikte hem in een keer door. "Heerlijk" zei ze, "ontzettend bedankt, dat had ik echt nodig! Op zich ben ik meer van de hartige hap, worst of kaas, maar dit was ook heel fijn. Je bent een goed mens, dank je wel. Kan ik iets doen om jou te plezieren? Je hand lezen? Je toekomst voorspellen?" Maar daar had ik eigenlijk het geduld niet voor, ik was nog steeds een beetje opgefokt door de teleurstelling in de Super. Non, ça va, zei ik, ik ben blij dat ik wat voor je kan doen! Misschien kan je zo even met me mee naar de supermarkt, ik heb daar nog een pak luiers en een salami liggen. En als je je baby naar z'n pa brengt kan je jezelf misschien nog wel bewijzen als cassière of vakkenvulster! Hier heb ik twee sleutels tot je geluk.
Ze was zo ontzettend blij met me! We gingen naar de buurtsuup, de vrouw van de manager begon spontaan een crèche voor de kindertjes van alle medewerkers, en nadat ze zich tegoed had gedaan aan de salami en het vleesplankje, bewees Priscilla dat ze een kanjer was aan de kassa. En ze mocht meteen blijven. Toen ik uiteindelijk wegging stopte ze iets in mijn jaszak. "Helemaal zelf gestolen" fluisterde ze... "Ik wist dat ik er een perfecte bestemming voor zou vinden...Pas kijken als er niemand bij is!"...

HOOFDSTUK 4

Nee Paulussie, dat is zeker geen beste finale, maar, er is altijd een nieuw begin. Tatarata - Tatataratataaaaaa, we gaan naar de Rodeo! Daar vinden we Brammetje vast... En voor je nou denkt aan rode lappen en zielige gewonde stiertjes, de Rodeo is een tapasbar in het centrum... Waar de stamgasten veel kennissen hebben in allerlei milieus. Binnen- en buitenland, onder- en bovenwereld. Wat denk je ervan? Ga je mee? Of niet? En natuurlijk ging Paulus mee, al weet ik niet of hij echt geloofde dat we zo Brammetje gingen vinden. Maar hij scheen t ook niet meer zo belangrijk te vinden. Ach, weet je, zei Paulus, ik doe maar wat als vader. Brammetje komt altijd wel weer op zijn beentjes terecht Maar zeg, hebben ze ook spaanse bediendes in die tapastent? Want ik val op spaanse vrouwen. En, als ik t zo mag zeggen, ik ben ook heeel goed met ze, ola! Hij maakte een soort huppelpasje en knipte met zn vingers. En daar was Rodeo. We gingen naar binnen en daar zagen we opeens....
Een rij met lekkere meiden, in alleraardigste glitterpakjes die weinig verhulden, puntige pumps met hele hoge hakken en een keur aan grote, kleurige veren van achteren. Paulus! Riepen ze. Wat leuk om jou hier tegen te komen! We zijn even pauze aan het houden na een geweldig optreden in de Moulin Rouge... Altijd weer lekker die tapasjes. Wil je ook een sherrietje? Paulus dacht even na....
En zei toen: nee, vandaag niet, sorrie, ik heb t een beetje aan mn maag en dan vind ik sherry zo branden. Ik houd t vandaag daarom op wiet. Waarop hij een enorme joint uit de binnenzak haalde en aanstak, een ferme trek nam, nog een, waarna er een blije glimlach op zn gezicht kwam.
Dames, sprak hij, ik ben hier eigenlijk niet om mij zomaar wat met jullie te vermeiden. Hier voor jullie staat een man met een missie! Kabouter met kapsones zal je bedoelen!!! De meiden rolden over de vloer van het lachen, maar Paulus ging door:
...een man met een missie! En daarom verklaar ik hier en nu plechtig dat ik...
vanaf nu, alleen nog in magische runen zal communiceren! Willen we weten wat er in de toekomst gaat gebeuren? Kom maar bij Paulussie! Orakel nodig? Paulus is the answer! Ik ga mij vestigen als goeroe in een mooie grote zwam en als bijverdienste denk ik in eerste instantie aan....
Shockterapie, check, chocoterapie, check, chocoladebaden, check, en een chocoladezwammen all you can eat chill out, check. Ik denk dat t echt een ongelofelijk succes kan worden, vooral als die hele tent draaiende wordt gehouden door beauties zoals jullie! Wat zeggen jullie, Paulussie de brains en jullie de....
'Handjes!!' Gierden de meisjes... 'En we hebben al geloot wie jou als eerste een chocolademassage gaat geven! Dat wordt namelijk Lolabella, die heeft magnetische vingers en die gaat je tot hoogtes brengen waar menige goeroe nog nooit geweest is... Maar voordat we de nieuwe orakel-salon helemaal gaan inrichten, zullen we eerst nog even .......gaan werken voor onze huidige werkgever! De verenmeiden schudden nog even flink met hun niet onaanzienlijke boezems en wiebelden toen in hoog tempo de zaak uit. Ach ja, zei Paulussie, glazig voor zich uitstarend, dat jonge volk jent er maar op los, geen enkel respect voor oude wijze kabouters.
Je denkt dat je heel wat voorstelt, maar t valt altijd weer tegen. Enfin, het was toch een goed idee. Maar zeg, waar waren we ook alweer gebleven? Oh ja, Brammetje!
Zullen we die dan maar eens gaan zoeken? En toen zei ik op besliste toon:
Yes! Dat is een goeie.. Laten we eerst een paar checks doen op op plekken waar hij kan zijn... Ik bel meteen even naar Madurodam, daar kan hij totaal verdwenen zijn natuurlijk. En dan dacht ik nog aan het subtropisch doucheparadijs. Daar moeten we dan wel heen want ik heb geen nummer. Hij kan ook intussen allang weer lekker thuis zijn! Heb jij nog ideeen Paulus?
Uhhh, ahum, ur, uhmmm, ideeen, ideeen, kijk, nou... Paulus haalde verdacht langzaam een enorm zakhorloge uit zijn binnenzak en bestudeerde dat langdurig. Oh, zei hij toen, juist, zo laat al! Goed, ik moet naar huis. En als mijn zoon daar is, dan zal ik zeggen dat we, dat we, dat ik, dat ik ...
hem uithuw! Want zo kan het niet langer. De jongen heeft structuur nodig. Je wilt mijn ideeen? Dat zijn mijn ideeen! Jong trouwen, kind maken en er vandoor gaan. Wat ik zeg: structuur. Maar zeg, over er vandoor gaan gesproken: ik moet nu echt gaan... Hij knipte in zijn vingers en loste op In de lucht als een sliert rook die langzaam vervaagt. Paulussieieieieie riep ik hem na, maar er was niets meer van hem over. Althans, niet hier. Is de kust veilig? Hoorde ik achter me iemand zeggen. Ik kende die stem! Dat was....Dat was de Fin die zn slee onder een kastanjeboom neerzette. Ja, ik dach, ik zal m maar onder die eik duwe, want anders wordt ie nog nat en dat zit zo slecht. Maar zeg, vertel eens, heb je nog zin in een ritje naar...
...de Lappen? 'Lieve Fin' zei ik, 'het allerliefst wil ik eigenlijk naar mijn eigen huis. Ik heb erge trek in lekkere soep, en ik heb nog vanalles in huis. Heb je zin om me daarheen te brengen? Ik kan genoeg soep maken om ook de hondjes allemaal een lekkere kom te geven'
Meid zei de Fin, op mij ken je rekene! Ik ben gek op soep! Maar de honden... Die houden meer van rendier en het is hier ook wel een beetje warm voor ze. Ik ga het vragen, wacht effe...'Trekker, Stoter, Kauwer, Lauwer, Snekker, Poter en Duwer!! Hierrr...' En daar waren ze, de 7 magische, fluffie prachtige sleehonden. Ze keken de Fin verwachtingsvol aan terwijl hij uitlegde wat het plan was...
Bon, kwam hij bij me terug, kijk als gezegd: op mij ken je rekenen. Ik zeg: go! Maar Trekker, Stoker, kauwer, Lauwer, Snekker, Poter en Duwer zijn niet zo enthousiast. Beetje draven door de sneeuw, ok. Maar door zware bosgrond zwoegen, dat staat niet in de cao van  magische sleehonden he.
Tsja, wat doe je deran? Niks!
Het bleef ff stil en toen zei Fin: waar is dat kleine broertje van je eigenlijk gebleven? Die dwerg? Oh Fin, ik weet t niet, ik ben m kwijt! Ik voelde me opeens heel alleen en verlaten.,maar Fin zei: dan is t dus waar wat king beweert: dat je kleine broertje...
...een beetje van het padje is... King zegt dat hij bij het minste of geringste hobbeltje in het niets verdwijnt om het ergens anders te proberen. Dat is verder niet zo'n punt maar het zou zo goed zijn voor z'n karakter als hij zich een beetje meer verdiepte in zijn omgeving! Heb jij enig idee hoe wij hem kunnen traceren? Telepatie? Of misschien....
...kunnen we hem bellen? Ik heb zn nummer wel, maar mn telefoon is helemaal dood. Mn nieuwe iphone 5 is zo snel leeg, zei Fin. Ik denk dat ik m hier bij de rodeo maar ff erin plug...
Het klonk ranzig, maar Fin bleek t echt alleen over zn telefoon te hebben. Voor ik het wist stond ik weer buiten, met t nummer van Brammetje maar zonder Fin, die was gevlogen 'want de honde kenne echt niet tege die warmte, straks doen ze t niet meer...'  Hij steeg met veel kabaal op En ik zwaaide alsof mijn leven ervan afhing. Vervolgens belde ik Brammetje, die zowaar direct opnam. Hij begon gelijk te huilen toen hij hoorde wie er belde en hij sprak snikkend... "Waar ben je nou? Ik sta hier op Rodeo Drive in Hollywood want dat Madurodam vond ik zo ontzettend kneuterig en ik hoorde dat jij daar was met n'n pa!! Maar ik zag jullie nergens en ik wilde me net aanmelden bij de Ymca want ik heb zo'n honger en weinig tapas hier, maar ik denk dat ik er maar van afzie nu ik je aan de telefoon heb! Dus waar ben je, en is er toevallig nog soep?
Lieve, lieve Bram, qua soep zit t hier helemaal goed. Qua scheuren en naden ook! Je vader heeft die gedicht. Hij is nu naar huis, maar kom alsjeblieft hier naartoe, ik mis je! En opeens wist ik het: Brammetje was het. Ik heb altijd gedacht dat ik op lange, mannelijke mannen viel. Maar sinds ik Brammetje had leren kennen, was er iets met me gebeurd. Deze kleine maar lieve kabouter gaf mij wat ik miste: iemand om voor te zorgen. Brammetje was the one! Brammetje, spring op een paard, pak een vliegtuig, scheep je in op een boot, I dont care how you get here, but get here if you can! Nou zei Bram, das snel genoeg geregeld, helemaal niet ingewikkeld voor een kabouter. Maar misschien moet ik je wel eerst nog even iets vertellen.....ik ben erg goed geproportioneerd, dat wil zeggen dat ik overal kabouter ben. Al die verhalen over dat we 'm oprollen komen van collega's die er een complex  van  hebben. Daar heb ik geen last van en ik verzeker je, de dames hebben nog nooit te klagen gehad! En ik heb wel een fijne verassing voor je onder mijn puntmuts! Ik heb namelijk hele mooie lange blonde manen! Wacht, ik kom naar je toe... En een fractie van een seconde later stond Brammetje stralend voor me, met in zijn handjes...
Een brullend heeeeeel klein mini-kabouterbabietje en naast hem een kaboutervrouwtje tegen wie brammetje zei: ik geloof dat pientje honger heeft dus je zal je memmen weer ff te voorschijn moeten toveren, meid....
Ja, zei hij blozend tegen mij, je moet ze meste he, dat kleine spul. Anders wordt ...t nooit wat. Ik ben dus een beetje dom geweest. Beetje enthousiast met de niet uitrolbare piepie. Spontaan he, enthousiast. Maar goed, pas de probleme, ik ben een zoon van mn vader dus ik laat dat stel natuurlijk zo weer in de steek als ik betere kansen zie. Dus wat mij betreft: oep naar de soep!
Maar toen gaf ik me toch een megagil! Niet omdat....
ik opeens een enorme griezelige spin langs een dikke draad omlaag zag komen. Het was een gifgroen exemplaar, met een grote, druipende giftand die gretig uit zijn bek stak, en oogjes, die alle acht heel vals gluurden. Zijn grote harige poten kromden zich, klaar voor de aanval... Maar daar gilde ik niet om, ik gilde van diepe teleurstelling, van de illusie dat ik een kabouter had gevonden die uit het goede hout gesneden was, een luilebal bleek, die kwistig met zijn kabouterleuter zwaaide zonder een condoom te gebruiken. Ik bedacht me nog wel dat het misschien een fase was, maar het risico leek me toch een beetje te groot. Om me af te reageren en mijn frustratie-woede te koelen keerde ik me om naar de spin maar die...
zei met vier opgetrokken wenkbrauwtjes boven vier van haar priemende oogjes: mannen moeilijkheden huh? Meid vertel mij wat, wie zal ooit dat mysterieuze wezentje begrijpen dat zich man noemt? Ik niet! En daarom... Ze liet haar vier wenkbrauwen links zakken en trok het kwartet rechts vervolgens langzaam omhoog... Daarom bijt ik altijd hun kop eraf na het paren. Of als ze me niet bevallen. Of als ze moeilijk doen. Ik kan t je warm aanbevelen. Hoewel... Ze rekte haar spinnenek en nam Brammetje enkele seconden op. Nee, doe maar niet. Als die blonde manen in je keel komem zou je nog kunnen stikken.
Mevrouw spin, hebt u nog andere goede raad? Vroeg ik. Luister eens, ze wees met een eng groen tentakelig pootje richting mijn hart: jij bent een vief wief. Gaat heen en vermenigvuldigt u. Of drink een borrel en maak plezier. Oh ja, en er is iemand die van je houdt. Dat vergat ik nog.... 'Wat! Wie? Waar? Mevrouw Spiiiiiiiiiiiiiiiiiiiin..... ' Maar een musje had haar opgepikt en smakelijk opgegeten. Te laat! Hoewel....
...in de verte klonk een zwaar, luid gebrom, met zonu en dan een knal- en het kwam dichterbij. Het geluid kwam zelfs heel snel dichterbij, en werd ondragelijk hard - maar stopte heel plotseling met een luide klap. 'Ik hoop dat je d'r wat aan gehad hebt!" hoorde ik nog roepen en daar ging de deur van Rodeo piepend open en kwam de Provo binnen zetten! Hij straalde van trots: 'ik heb net een lift gekregen van een raket!" baste hij... En hij begon weer te zingen-"ground control to major Tom...". Zuchtend keerde ik me om. Dat was 'm niet. Geschikt om de kop vanaf te bijten misschien, maar geen mate-materiaal. Wat een irritante vent. Ik liep  naar de barman om....
...mijn vieze smaak weg te spoelen met een  paar gintonics. Want alzzz je zzzat bents, dan voel je t allemaaaal helemaaaaal niets soooo errug meer, zei de man aan de bar naast me. Jeroen! Jij hier? Hij zette zijn tankje whiskey even op de bar, keek me eerst heel wazig en toen opeens verrassend scherzinnig aan. Ha, zei hij, ook weer geland. De barman vraagt me af en toe dronken lor te komen spelen, dat schijnt goed te zijn voor de sfeer en dus voor de klandizie. Kost me geen enkele moeite. En intussen werk ik verder aan mijn complottheorietjes. Zo heb ik net uitgedacht ...wie er allemaal in de shadow government zitten. Hij liet me een volgekrabbeld bierviltje zien. Ik kon niet alles lezen, maar een paar namen herkende ik wel: Fin, abt, provo, oma, obi, Paulus, queen, sletje. Goh zeg, die abt, wie had dat gedacht! Ben je alleen, vroeg ik. Mwah, t is een project dat ik samen met David doe, ken je hem? Weet nog veeeel meer van complottheorien dan ik. Erg geschikte gozer. Mega-wantrouwend. Daar ben ik echt een kleintje bij. Maar hij doet nu een dealtje in Afrika, en dan ga ik altijd hier verder.
Ok, zei ik, en wat drink je dan? Ja, goede vraag! Dit is........een groot glas wisky zonder ijs, recht uit de tank, en dan 3 druppels cola d'r in he, zzzodat ik niet te dronken words. Geen 4, Go Easy On The Coke! Om Bill Murray maar es even te citeren. Weet je trouwens dat de medische wetenschap ook alleen maar  een geldindustrie is? Ik heb er net een fijn boek over gekocht, chemo's zijn gevaarlijker dan de kanker zelf, die krijg je al weg door peterselie te eten! Is dat handig or what! Vraag maar aan my mate David, en als je die toch spreekt, hij heeft fantastische inzichten over chemtrails, moet je eens naar informeren... Met een bruusk gebaar greep hij in zijn broekzak en haalde een... steen te voorschijn die hij met een klap - bam! - op de bar zette. Hier, gevonden op Groenland, weet je nog? Het was volle maan, eb, we maakten met zn allen een strandwandeling en die steen, ik werd er als het ware naartoe gezogen. Nou weet ik iets van stenen, maar deze kon ik niet plaatsen. Ik heb er sindsdien nogal wat onderzoek op los gelaten. Ook veel over gepraat met mijn buddy David. En inmiddels weten we vrij zeker dar deze steen een hele bijzondere herkomst heeft. Het is een raadsel hoe deze steen op Groenland terecht is gekomen. Kijk eens goed. Ik keek, ik keek en zag.......in het midden van de steen een glad stukje, een soort transparante roze kwarts. En toen ik mijn bril afzette zag ik dat daarachter nog iets te zien was, een soort klosje, dat kalmpjes rondjes draaide. Wat was dat? 'Dat vragen we ons allemaal af' zei Jeroen. 'We' is natuurlijk onze vereniging van complot denkers. De meesten denken dat het een antenne is, een afluistermiddel waarmee regeringen of de grote farmaceutische industrieen goedbedoelende volken hun medische geheimen ontfutselen. Of waarmee jaloerse playboy directeuren hun ex kunnen blijven volgen. Maar het kan natuurlijk ook door een ufo achtergelaten zijn... Wat denk jij?...Mmmm, zei ik, als ik het goed zie - ik ben briljant met kleine lettertjes en cijfertjes - zie ik daar een heel klein getal op de zijkant van t klosje. Als we dat nou eens vermenigvuldigen met pi kwadraat en delen door e kwadraat - wiskunde is mijn ding. Jeroen pakte er nog een paar bierviltjes bij En we begonnen te cijferen, met een verpletterende conclusie: 1 plus 1 is niet 2 maar 2,00000004279. Dat hebben ze dus ook altijd voor ons verborgen gehouden, zei Jeroen. Ja, t is beslist van een ufo afkomstig, de cijfers liegen niet. En opeens kreeg ik een ingeving. Heb je t al eens geprobeerd te verhitten? Mijn oog viel op de magnetron achter de bar waar de barman net een dubbel portie geurige gehaktballetjes uithaalde. Zullen we?
Tsja zei Jeropo... Het is geen gek idee, en een magnetron heeft natuurlijk een hoop straling, in onze groep wordt daar veel over gesproken, maar anyway, het is natuurlijk wel zoiets als in space... Wie weet wat we tegenkomen als we dat doen. En als het een loze actie is, nou ja, dan maakt het ook niet uit. Kom, we proberen het. Ik haalde diep adem, deed het deurtje van de magnetron open en legde de loodzware steen erin. "Maar beginnen met een paar seconden op hoog vermogen" baste Jeroen. Ik stelde hem in op 10 seconden en drukte na een korte aarzeling op 'start'. De magnetron begon ronkend te draaien, rustig tempo, lichtje brandend en er gebeurde niks. Na 10 seconden klonk er een harde piep, Jeroen keek met grote ogen, maar het was gewoon het signaal dat de tijd om was. Nog een keer? Nee, eerst even kijken... De steen was bloedheet, maar er was niks te zien. "Okee, nu gewoon een hele minuut" zei Jeroen, "we gaan dr voor" en ik drukte weer op start. De minuut duurde ontzettend lang! Maar toen het signaal klonk en we het deurtje openmaakten, was er wel degelijk iets gebeurd!! De steen gloeide en er klonk prachtige, weemoedige muziek....Maar dat kwam omdat de barman per ongeluk Classic FM had opgezet en nu met een verheerlijkte gezichtsuitdrukking stond te luisteren, totdat iemand nog een portie balletjes bestelde. Wat is dit nu? Verbaasd haalde hij de steen uit de magnetron en zette m op de bar zonder te kijken. Jeroen pakte 'm snel. T gaat blijkbaar in fasen, want de steen is nu helemaal niet warm meer. Koud zelfs, zei hij. Maar kijk, het klosje draait veel sneller dan eerder. En t straalt blauw licht uit. Waar doet het jou aan denken?  Ik weet t niet, iets tussen de zender van ET en de lavalamp van tante Truus. Volgens mij moeten we nog wat verder experimenteren. Pak je tankje en de steen, op naar mijn huis in t bos waar een geheim laboratorium onder zit. En er is ook nog soep. Jeroen en ik liepen de deur van de rodeo uit, maar op het pleintje ervoor....was de Gay Parade net begonnen! Het was een drukte van jewelste en we werden er even door afgeleid... Toen ik omkeek naar Jeroen was hij nergens meer te zien! Wel had ik de steen in mijn handen geklemd, en het voelde alsof hij zachtjes vibreerde. Of verbeeldde ik me dat nou? Pffff ik wou dat ik ...al in m'n lab zat en echt eens dit bijzondere brok steen goed kon onderzoeken. Ik worstelde me door de feestende massa heen. In de verte zag ik het sletje joelen, maar ik dook diep in mijn jas. Nu Even Niet!! Ik liep steeds sneller door het bos, naar huis, haalde de sleutels te voorschijn en liep, Mat mn jas nog aan rechtstreeks naar het lab. Eerst legde ik de steen onder een microscoop om m eens goed te bekijken. En het viel me opeens op dat....die koele, grote steen er eigenlijk uitzag als een soort van uit de kluiten gewassen zaadje, van een es of zo. Er ging me een lichtje op! Was het soms een fossiel! Dat zou een hoop verklaren, behalve dan het klosje. Ik klikte de TL buis aan en schoof mijn kruk naar de onderzoekstafel. Ik boog me over de microscoop en viel bijna van mijn kruk van het lachen toen ik inzoomde en zag wat er op het langzaam draaiende klosje stond:
"Schat, ik geef me gewonnen! Van harte gefeliciteerd!"

HOOFDSTUK 3

Wij wonen al sinds jaar en dag diep in een donker bos. Tot op een zekere dag...
Ik thuis kwam met een hele bijzondere zwam!...Een hele bijzondere zwam die...Meen ik niet giftig is. Ik bedoel, ik meen t: deze zwam is een echte culinaire killer. Dus ik nodigde the usual suspects uit, haalde alvast een fijn flesje tevoorschijn, en begon de zwam in stukjes te hakken. Er was alleen 1 ding dat ik over het hoofd had gezien...
...een verschrikkelijke naad, een scheur in de aarde die zich een weg baande door...'t vredige boslandschap, dat veranderde in een woestenij vol bulten en gaten en spleten.
Het zou niet meevallen der door te kome. De gasten konden er niet in en ik kon er niet meer uit! Maar ha, ik kreeg een apje dat zei...:"heb je je bedes wel gedaan vandaag?? En jij bedacht je opeens ...: "Jezus, dat spant toch wel de kroon. Zit ik met een pan vol zwamragout midden in een donker bos, omringd door naden, scheuren en bulten, der kan geen mens in of uit, duikt die abt weer op die een beetje begint te zaniken over mn bedes. Dat is wel het laatste waar ik op zit te wachten." Dus ik apte:...
"David!! Kom als de sodemieterij terug uit Laos en breng meteen... zoveel mogelijk echte mannen mee, om mij te komen redden en de zwamragout op te eten...." 
Ik klom in de es bij mijn huis om uit te kijken of hij al kwam en wat ik toen zag in de verte...er kwam iets heel snel dichterbij, een stipje aan de horizon nog, maar steeds groter en groter! Wie of wat was het.....Deze renner...? Wie was het die daar het bos binnen drong, op weg naar de zwamragout? Zou hij die wel lusten? Was het wel een hij? Was hij of zij wel echt, of slechts een zinsbegoogeling?
...Het was een wezentje, dat intussen dicht genoeg genaderd was om herkend te worden... Het was een jong kaboutertje, zoon van Paulus, die van huis was weggelopen omdat er een vetje aan zijn vlees zat. Door de naad was hij de weg kwijt, En hij had nu ontzettende honger! Eh, ontzettende trék, in.....reerug, zonder vetjes, met cranberries en friet met mayo.
Jammer Brammetje (want zo heette hij) zei ik, want er wordt hier vanavond zwamragout geserveerd. Zonder friet. En als jij reerug wil, zal je der eerst eentje moeten schieten, haha.
Nou, doe dan maar een borrel zei Brammetje. En heb je niet een tankje whiskey? Altijd natuurlijk!!! Dus we dronken veel whiskey en aten onze toastjes zwamragout en toen werden we opeens heel raar in ons hoofd. Ik begon gewoonweg te hallucineren en...
Je vond jezelf terug in een machtig, fonkelend sneeuwlandschap... Je zat met een kabouterjongen heerlijk warm ingestopt in een ruime, zachte vacht, die geurde naar denneappels. Het voelde alsof je bewoog... En inderdaad! Jullie bevonden je op een slee, voortgetrokken door een zestal prachtige huskies. Gestuurd door een gebronsde, aantrekkelijke Fin met een raar brilletje. Even dacht je....
...Dat t m'n ex was, maar nee, hij had alleen maar 't zelfde brilletje. Verder zag de Fin er heeeeel anders uit, wat je zei: gebronsd. Blond ook en gespierd. En hij zei: "het volgende station is Dennenbosrand. Overstappen voor reizigers richting Noordpool, deze slee gaat verder naar Noorderlicht."
Mmm- zei Brammetje- klinkt koud. Zou er ook een trammetje naar de zon gaan? We kunnen het vragen. Dus ik riep: "hee, jij daar met dat brilletje, gaat t allemaal naar t noorden of gaat er ook een trammetje terug?" En de Fin antwoordde zangerig...:"Als jullie het graag warm hebben is er misschien wel een alternatief! Voor zo'n vrolijk toastje met zwammenragout breng ik jullie naar onze queen, die woont in haar verwarmde winter-kasteel. Ze is erg alleen, ze heeft alleen een piano en een...Heerlijk dekbed van dons, dus ze heeft haar zaakjes goed voor elkaar, leuk ingericht ook en t is eigenlijk in alle opzichten een prima mens, maar ja, kinderen t huis uit, koning de hort op met een blonde lellebel, dus: allenig he. Nee, ze kan een beetje gezelschap gebruiken en zal jullie twee vast verwelkomen bij de verwarming. Dus wat wordt het?"
Daar hoefden Brammetje en ik niet over na te denken! "Op naar de queen!" riepen we in koor... Onze Fin floot naar de honden en trok een beetje aan de teugels, en daar gingen we, Zuidwaarts!
Terwijl wij de vachten nog eens lekker om ons heen trokken en al een beetje wegdommelden, veranderde er iets aan het ritme van de honden... De vaart was er uit... Ik keek op en zag in de verte een lifter staan. Hij had een snor, lang haar en een T-shirt met ban-de-bom teken aan. Een ouderwetse provo!
Hij sprong direct bij ons in de slee en vroeg vriendelijk, "waar gaat de reis naartoe?"
"Naar de Queen" zei de Fin.... En dat had hij beter niet kunnen doen...Want die provo ging volledig uit z'n dak.
"You are the dancing queen, young and sweet only seventeen!!!" brulde hij vals met bovendien een vreselijk amerikaans accent en dat was nog niet alles, hij voerde er zelf ook nog een rare abbadans bij uit en dat kon natuurlijk niet goed gaan in dat krappe sleetje... Wij riepen nog: "zitten, en je provomuil dicht, maar t was al te laat. De slee sloeg om, wij werden eruit geslingerd en ik viel, en ik viel en ik viel...en viel...en de anderen vielen en tuimelden mee...
Het ging harder en harder, maar was het wel vallen? Het leek meer op zweven, zweven met een doel, zweven in de richting van een soort fuik, en nu we naderbij kwamen zagen we ook dat wij niet de enigen waren! Naast de provo en de Fin, zagen Brammetje en ik tot onze verbazing...Ook een dikke zwerver met een oude opgelapte jas door de lucht tuimelen, je zou m nog geen cent geven, maar hij had een olijk gezicht en rookte al tuimelend op zn dooie akkertje een sigaartje.
"Ha!" riep hij "leuk, gezellig, enorm geestig, groeten van de queen trouwens, ik kom der net vandaan, ze maakt t best."
"Wie bent u" riep ik terug. "Ik ben King", zei hij, en verdomd, hij had een soort kroontje in zijn haar. Waar tuimelen we naartoe? "We zijn der bijna" zei King.
En hij had het nog niet gezegd of we kwamen neer op een groot groen grasveld. King sjorde zn broek omhoog en zei: "dit is...het subtropisch douchepaleis van ons koninkrijk! Hier kan je in alle rust en warmte naar de wc, je tanden poetsen en natuurlijk douchen. We hebben ook een sauna, en een fitness, maar daar kom ik niet" zei King, "Maar ik lees hier tijdens mijn ochtendzitting mijn krantje en ik heb iets heel moois ontdekt, dat jullie vast ook zal interesseren...De japanse meditatiezaal, compleet met theerituelen en leuke geisha's, je hoeft je niet erg in te spannen, maar t is enorm reinigend voor de geest. Helemaal yin en yang en lekker ontspannend ook.
Dat wilden we wel, dus de fin, de provo, Brammetje, de King en ik nestelden ons in de japanse zaal.
Kersenhouten vloer, door papier gefilterd licht, gelakt tafeltje met theepot en kommetjes, alles derop en deran. Wij in de lotushouding en tien minuten de ogen dicht.
Toen ik ze weer opsloeg was ik niet langer waar ik dacht te zijn...Opeens zat ik midden in een stad. Een stadJE bij nader inzien, een heel klein stadje... Was ik in een reuzin veranderd? Of was dit een kabouterstad, met kleine huisjes, monumentjes, fietsjes, politieagentjes, regeltjes en wetjes??
Het was...echt een ongelofelijk gekut met al dat kleine gepriegel om me heen, al die kleine winkeltjes, die kleine mensjes, autootjes. "Brammetje, fin, King, provo, waar zijn jullie?!" Maar ik kon ze niet meer vinden tussen al dat gekrioel. Wat was er toch aan de hand. En opeens wist ik het:Ik had een bad trip, dat was het. Het was die verdomde zwamragout, waardoor ik was gaan hallucineren. De grote vraag was, wat was echt en wat niet en hoe kwam ik daar achter? En wat doe je tegen een verkeerde paddestoel? Opeen zag ik een piepklein boekje liggen... Ik bukte om het op te rapen, en las de woordjes op het eerste paginaatje: 'welkom in Madurodam'. AHA! Daar ben ik terechtgekomen... In Den Haag... Komt dat effe goed uit....Want nu weet ik eindelijk weer waar ik ben. Van pure blijdchap gaf ik de madurodammedewerker die me de uitgang wees een dikke vette hug en ging in mijn enthousiasme bovenop een mini-eg staan, maar dat vonden ze niet erg want ze hadden daar een miniverzekering voor. Ik spoedde mij naar tram 9. Op naar het station. Vanaf daar kon ik gaan waar ik wilde. Terug naar mijn huis in het donkere bos, of....
Toch nog even langs een vriendin die net heeft ontdekt dat ze bi is - en daar enorm mee zit, ach ja het leven kwam opeens weer in z'n volle hevigheid op me af, ik herinnerde me opeens ook weer dat ik het verwijt had gekregen dat ik altijd zo vit. Ik dacht weer terug aan de fin, en aan de queen en de king en de provo en de fin en Brammetje en ik realiseerde me dat het allemaal wel wat losser mag. Okee, OP naar de rest van de zwammenpuree! Euh, ragout...
Maar toen ik eindelijk na een lange maar probleemloze reis bij mijn huis aan kwam, groeiden er intssen schimmels en andere zwammen op de zwammenpuree. Nou zeg, lekker is anders zei ik en kieperde de rest naar buiten en toen realiseerde ik me opeens dat er nergens bulten, naden en gaten meer in het bos zaten. Was ook dat een zinsbegoocheling geweest? Het leek alsof alles weer was zoals het altijd was geweest. "Maar nou vergis je je toch. Niet alles is hetzelfde", klonk er plotseling een stemmetje uit een hoek van de kamer...Het was Paulus, een kleine lieve en ongeruste kaboutervader! Waar is Brammetje, zei hij! Ik ben hier dagen bezig geweest om die puinzooi een beetje aan kant te krijgen maar mijn zoon kwijt zijn lijkt me toch niet de beste van alle finalen....

HOOFDSTUK 1 & 2

1. Is helaas niet gekopieerd. We kwamen met een groep, waaronder onze exen, op vakantie met een tent terecht in Groenland...
2.
We kwamen dus terug uit groenland en ik verlangde, nee, ik snakte echt naar een lange, niet christelijke man die niet (veel) drinkt en van sushi houdt. Maar nada, die bestaan niet. Echt niet. Ze zij. Er niet.
En die je na je trip naar Groenland lekker afspons!
En toen die der niet was hebben we t allerlaatste tankje maar soldaat gemaakt, en toen werd het toch nog bezt gezellig mez die lange en dzie kleine en dzie zzzuiplap en zzzo. Leuk renuietzje...
Maar de volgende ochtend ben ik met het hele groepje flink gaan trainen om weer een beetje fit te worden, rennen, fietsen, pushups, squats, dat soort dingen...
En daarna gaan we met de hele groep naar de kerk!
En dan maar bidden dat we t droog houden...
En na al dat fitnessen en trainen laten we onze body lekker verwennen en verzorgan...
En daarna was ik zo bekaf dat ik alles wat ik beethad uit me poten liet lazeren
Al is die ene wel es een beetje een sletje...
Maar die houden we rustig door te dreigen met een zaagje...
Jij houdt de gayvrienden in toom terwijl ik in de keuken aan de slag ga, koken, stomen, grillen en pureren natuurlijk.
Ovenchips mocht helaas niet, maar de gay vrienden, het sletje en ikzelf genieten ervan terwijl jij jezelf in het zweet pureert!
En een wijntje derbij waar de vonken vanaf vliegen...
En dat houdt de vene mooi schoon!
Maar de abt nam wel wat erg veel in waarop t sletje zei: doe niet zo mal, va!
Al met al was het toch best moedig van de abt! Op zijn leeftijd ??
De volgende dag wilden we met het hele gezelschap op jacht, een beer schieten op zn minst. Maar omdat nederland daar niet zo geschikt voor is hebben we een wandeltje langs de hertenkamp gemaakt.
En ze hebben stevig gewandeld, et waren hele enden...
En daarna, eindelijk, waar we allemaal op zaten te azen, haalde obiwan zn diacarroussel te voorschijn en hebben we het hele groenland avontuur nog eens terug gezien, vanaf kniehoogte geschoten. Heeeeeel bijzonder!
De dia's zijn zo mooi dat ik ween!  Of krijg ik er weeen van ??
En t was ook weer voor elk wat wils, helemaal in de geest van onze trip. De abt trok t niet langer, die heeft met zn hoofd op de carroussel liggen ronken...
Mwah, tof... Die abt wordt wakker, schrikt, en maakt toch een smak van zn stoel...
Het sletje slaat zich op de dij van het lachen...